Je ziet het overal op verpakkingen staan: “100% PFOA-vrij!” Of: “Geen PFOA!” Het klinkt geruststellend. Veilig. Alsof je pan geen schadelijke stoffen bevat.
Maar wacht even.
Als je denkt dat “PFOA-vrij” hetzelfde is als “PFAS-vrij”, dan heb je het mis. En dat is geen toeval – dat is precies wat fabrikanten willen dat je denkt. Want hier is de harde waarheid: PFOA is verboden sinds 2020. Dus een fabrikant die nu claimt dat zijn product “PFOA-vrij” is, zegt eigenlijk alleen maar: “Wij volgen de wet.”
Laat dat even bezinken. Stel je voor dat een autofabrikant adverteert met: “Onze auto’s bevatten geen lood in de benzine!” Lood in benzine is al sinds de jaren ’90 verboden. Zou je zo’n claim indrukwekkend vinden? Nee, je zou denken: natuurlijk niet, dat is toch verplicht?
Precies. En toch werkt het bij anti-aanbakpannen blijkbaar nog steeds.
Gratis: de complete gids voor een keuken met minder PFAS
27 concrete stappen om PFAS in je keuken flink te verminderen, van pannen en bakvormen tot airfryers en spatels. Geordend op impact, zodat je weet waar je moet beginnen. Ontvang de PDF gratis als je je aanmeldt voor de updates.
Maar wat is PFOA dan eigenlijk? En waarom werd het verboden? En wat is het verschil met PFAS? Tijd voor wat duidelijkheid. Want dit is een verhaal dat dieper gaat dan je denkt – een verhaal van corporate deceptie, wetenschappelijke ontdekkingen, en een van de grootste milieurampen die de mensheid zelf heeft veroorzaakt.
Wat is PFOA precies?
PFOA staat voor perfluoroctaanzuur (in het Engels: perfluorooctanoic acid). Het is een specifieke chemische stof met 8 koolstofatomen, vandaar ook de naam C8. De volledige chemische naam is decapentafluoroctaanzuur, met de structuurformule CF₃CF₂CF₂CF₂CF₂CF₂CF₂COOH. In zuivere vorm is het een kleurloze, vaste stof die werd ontwikkeld in de jaren ’40 van de vorige eeuw.
PFOA had één hoofdtaak: het maken van Teflon. Meer specifiek was PFOA een essentiële hulpstof bij de productie van PTFE (polytetrafluorethyleen) – het polymeer dat we kennen als Teflon, de beroemde anti-aanbaklaag van DuPont. PFOA werkte als een soort lijm of bindmiddel dat ervoor zorgde dat Teflon zich kon hechten aan metalen oppervlakken zoals aluminium. Zonder PFOA was het bijna onmogelijk om die gladde anti-aanbaklaag op een pan te krijgen.
Tijdens het productieproces wordt de pan drie keer verhit op zeer hoge temperaturen, een proces dat sinteren heet. Hierbij zou theoretisch al het PFOA verdampen of in het polymeer opgesloten raken. Maar in de praktijk bleven er altijd kleine hoeveelheden PFOA achter op de pan. En die kleine hoeveelheden stapelden zich decennialang op in het menselijk lichaam.
Maar PFOA zat niet alleen in anti-aanbakpannen. De stof werd ook massaal gebruikt in voedselverpakkingen zoals bakpapier, pizzadozen en popcornzakken voor de magnetron. Je vond het terug in textiel en tapijt voor waterafstotende behandeling, in tapijtenreinigers en vloerwas, in beschermende coatings voor papier, en in talloze industriële toepassingen zoals metaalbewerking, filmverwerking en halfgeleiders. Allemaal vanwege dezelfde reden: PFOA heeft uitstekende water-, vet- en vuilafstotende eigenschappen.
Gratis: de complete gids voor een keuken met minder PFAS
27 concrete stappen om PFAS in je keuken flink te verminderen, van pannen en bakvormen tot airfryers en spatels. Geordend op impact, zodat je weet waar je moet beginnen. Ontvang de PDF gratis als je je aanmeldt voor de updates.
Wat is het verschil tussen PFAS en PFOA?
Hier komt de crux van het hele verhaal. PFAS is de familie, PFOA is één lid van die familie. Het is eigenlijk net als met auto’s: “auto” is de verzamelnaam, en een “Tesla Model 3” is één specifieke auto. Of met fruit: “fruit” is de categorie, “appel” is één type fruit.
PFAS staat voor poly- en perfluoralkylstoffen (in het Engels: per- and polyfluoroalkyl substances). Dit is een verzamelnaam voor een enorme groep van 6.000 tot 10.000 verschillende chemische stoffen. Ze delen allemaal een belangrijke eigenschap: ze bevatten een keten van koolstof- en fluoratomen die extreem stabiel is. Denk aan PFAS als een grote familie waar vele duizenden “personen” deel van uitmaken. PFOA is één persoon uit die familie. PFOS is een andere persoon. GenX is weer een andere persoon. En zo zijn er nog 5.997+ andere “familieleden”.
PFOA is dus één specifieke stof binnen de PFAS-familie. Het is een perfluoreerde alkylzuur (PFAA) met een keten van precies 8 koolstofatomen. Terwijl PFAS verwijst naar de hele groep van 6.000-10.000 stoffen, heeft PFOA die ene specifieke chemische formule: CF₃CF₂CF₂CF₂CF₂CF₂CF₂COOH.
En hier zit het grote probleem waar fabrikanten op inspelen. PFOA is PFAS – dat klopt. Maar PFAS is niet alleen PFOA. Dit betekent dat een product dat “PFOA-vrij” is, nog steeds 5.999+ andere PFAS-stoffen kan bevatten. Terwijl een product dat “PFAS-vrij” is, géén PFOA bevat, géén PFOS, géén GenX, en géén enkel ander lid van de PFAS-familie.
Dus wanneer je een koekenpan koopt met de claim “PFOA-vrij”, dan weet je alleen dat die ene specifieke stof er niet in zit. Maar de pan kan nog steeds PTFE bevatten (het Teflon zelf), of GenX (de “veilige” vervanger van PFOA die later ook giftig bleek), of PFOS, of honderden andere PFAS-varianten. Alleen een product dat expliciet “PFAS-vrij” is, geeft je de zekerheid dat er géén enkele stof uit die hele familie van 10.000 chemicaliën in zit.
Andere bekende PFAS naast PFOA
Om het verschil nog duidelijker te maken, is het goed om een paar andere bekende leden van de PFAS-familie te kennen. PFOS (perfluoroctaansulfonaat) lijkt sprekend op PFOA – het heeft ook 8 koolstofatomen – maar dan met een sulfonzuurgroep in plaats van een carbonzuurgroep. Deze stof werd jarenlang op grote schaal gebruikt in brandblusschuim, textiel en oppervlaktebehandelingen, totdat het in 2008 werd verboden in de EU. PFOS is zeer toxisch en bioaccumulatief, en de WHO heeft het geclassificeerd als mogelijk kankerverwekkend (Groep 2B). Dit is ook de hoofdschuldige die je tegenkomt in hobby-eieren – regenwormen concentreren PFOS uit de bodem, kippen eten de wormen, en zo komt het in de eieren terecht.
Dan hebben we PTFE, oftewel polytetrafluorethyleen, beter bekend onder de merknaam Teflon. Dit is het eindproduct waar PFOA voor werd gebruikt. PTFE is officieel een polymeer en dus technisch gezien geen “klassieke” PFAS, maar het hoort wel tot dezelfde familie. Bij normale temperaturen is het relatief inert en veilig, maar vanaf 260°C gaat het giftige dampen afgeven, en bij 327°C smelt het volledig. PTFE is nog steeds legaal en wordt veel gebruikt in anti-aanbakpannen.
GenX is misschien wel het meest verontrustende verhaal. Dit is de “veilige” vervanger die DuPont en Chemours vanaf 2012 zijn gaan gebruiken toen PFOA te veel negatieve aandacht kreeg. Chemisch heet het HFPO-DA (perfluor-2-propoxypropaanzuur), en het is korter en vertakt, waardoor het sneller uit het lichaam verdwijnt dan PFOA. Dat klinkt goed, toch? Alleen bleek uit onderzoek dat GenX mogelijk even giftig of zelfs giftiger is dan PFOA. De Amerikaanse EPA stelde vast dat de veiligheidslimiet voor GenX lager ligt dan voor PFOA. En deze stof wordt sinds 2012 gebruikt in de Chemours-fabriek in Dordrecht – dezelfde fabriek waar voorheen PFOA werd gebruikt. In juni 2019 heeft het RIVM GenX aangemerkt als Zeer Zorgwekkende Stof.
Verder zijn er nog stoffen als PFHxS (perfluorhexaansulfonzuur) met 6 koolstofatomen, gebruikt als vervanging van PFOS en sinds 2022 ook opgenomen in het Stockholm-verdrag. En PFNA (perfluornonaanzuur) met 9 koolstofatomen is een van de vier PFAS waarvoor de Europese voedselveiligheidsautoriteit EFSA specifieke gezondheidslimieten heeft gesteld. Het patroon is duidelijk: telkens als één PFAS wordt verboden, wordt het vervangen door een andere PFAS die later ook problematisch blijkt te zijn.
De geschiedenis van PFOA: een verhaal van corporate misdaad
Hier wordt het grimmig. Want het verhaal van PFOA is niet alleen een wetenschappelijk verhaal – het is een verhaal van bewuste misleiding, verzwegen onderzoek, en duizenden slachtoffers.
Het begon allemaal in 1938, toen Roy Plunkett, een jonge chemicus bij DuPont, bij toeval een nieuwe stof ontdekte: PTFE, beter bekend als Teflon. Het leek een wondermateriaal – bestand tegen extreme hitte, water, vet en vuil. Een decennium later, in de jaren ’40, ontwikkelde het Amerikaanse bedrijf 3M de stof PFOA (toen C8 genoemd) als hulpstof voor Teflon-productie. In de jaren ’50 kocht DuPont het patent over en begon grootschalige productie. De fabriek in Parkersburg, West Virginia werd de hoofdproductielocatie, en ook in Dordrecht, Nederland startte de productie.
Maar al in 1961 wist DuPont dat er een probleem was. Intern onderzoek met ratten toonde aan dat zelfs bij lage doses PFOA de levers van de ratten significant vergroot werden. Dit onderzoek werd nooit openbaar gemaakt. In de jaren ’80 volgden onderzoeken bij vrouwelijke werknemers van DuPont die geboorteafwijkingen bij baby’s aantoonden. Ook dit onderzoek verdween in een la. In 1991 stelde een intern memo dat PFOA niet in afvalwater mocht worden geloosd. DuPont negeerde dit advies en bleef PFOA lozen in de Merwede-rivier bij Dordrecht en de Ohio-rivier bij Parkersburg.
Pas in 1999 kwam de waarheid in beweging. Boer Wilbur Tennant in West Virginia zag zijn vee sterven na het drinken van water uit een beek naast zijn land. Het water kwam van een DuPont-afvalstortplaats. Hij nam videobeelden op van stervende koeien met vreemde tumoren en contacteerde advocaat Rob Bilott – een bedrijfsadvocaat die normaal juist chemiebedrijven verdedigde. Wat Bilott ontdekte zou een van de grootste milieurampen in de geschiedenis onthullen.
In 2001 ontdekte advocaat Rob Bilott door interne documenten dat DuPont al sinds 1961 wist dat PFOA giftig was. De documenten waren vernietigend: DuPont kende de gezondheidsrisico’s, verzweeg dit bewust, en bleef PFOA lozen in de rivier. Het drinkwater van 70.000 mensen rond Parkersburg was verontreinigd. De schikkingen volgden snel. In 2004 schikte DuPont met boer Tennant voor een onbekend bedrag. Een jaar later kwam de EPA met een recordboete van $16,5 miljoen, en schikte DuPont de drinkwaterzaak voor maar liefst $300 miljoen. DuPont moest een nieuwe drinkwatervoorziening aanleggen en werd verplicht een onafhankelijk onderzoekscomité op te richten: het C8 Science Panel.
Tussen 2007 en 2010 deed DuPont op bevel van de Amerikaanse EPA bloedonderzoek bij werknemers in Dordrecht. De resultaten waren schokkend. Productiemedewerkers hadden gemiddeld 1.316 delen per miljard (PPB) PFOA in hun bloed, met uitschieters tot 3.404 PPB. Ter vergelijking: de normale bevolking heeft ongeveer 4-5 PPB. De DuPont-werknemers hadden dus een factor 200 tot 800 hogere PFOA-concentratie in hun bloed. Deze resultaten werden keurig overhandigd aan de EPA, maar niet proactief gecommuniceerd in Nederland.
In 2012 publiceerde het C8 Science Panel eindelijk zijn bevindingen na zeven jaar onderzoek bij 70.000 Amerikanen rond Parkersburg. Het panel concludeerde dat er een “waarschijnlijk verband” bestaat tussen PFOA en zes ernstige aandoeningen: nierkanker, zaadbalkanker, schildklieraandoeningen, hoge cholesterolwaarden, hoge bloeddruk tijdens zwangerschap, en colitis ulcerosa. Datzelfde jaar kondigde DuPont aan te stoppen met PFOA – niet uit zorg voor de gezondheid, maar omdat strengere regelgeving eraan kwam. De vervanging? GenX, een “veiligere” PFAS. Spoiler: GenX bleek niet veiliger.
Het verhaal kwam in 2015 ook Nederland bereiken toen onderzoeksjournalist Arne van der Wal van Follow the Money een uitgebreid artikel publiceerde over de PFOA-vervuiling rond DuPont Dordrecht. Kamervragen volgden en staatssecretaris Wilma Mansveld vroeg het RIVM om onderzoek. Datzelfde jaar splitste DuPont strategisch zijn chemische divisie af in een nieuw bedrijf: Chemours. De fabriek in Dordrecht ging over naar Chemours, tot groot ongenoegen van burgers en omwonenden die vreesden dat Chemours de PFOA-claims niet zou overnemen van DuPont.
In maart 2016 kwam het RIVM-rapport over PFOA-uitstoot in Dordrecht. De conclusies waren hard: DuPont had jarenlang te hoge concentraties PFOA uitgestoten, in een gebied direct rond de fabriek had langdurige blootstelling plaatsgevonden, gezondheidseffecten zoals leverschade waren niet uit te sluiten, en het pijnlijkste: er was nooit specifiek gemeten hoeveel PFOA er was uitgestoten. Tussen 2016 en 2020 gingen de rechtszaken in de VS door. DuPont werd veroordeeld tot miljoenen dollars schadevergoeding. David Freeman, die testikelkanker kreeg, ontving $5 miljoen. In 2017 schikte DuPont maar liefst 3.550 letselschadeclaims voor $671 miljoen.
Het verhaal kreeg wereldwijde aandacht door de documentaire “The Devil We Know” uit 2018 en vooral de Hollywood-speelfilm “Dark Waters” uit 2019, waarin Mark Ruffalo de rol van advocaat Rob Bilott speelde. In 2019 besloot het VN-Verdrag van Stockholm (waaronder de EU) om PFOA te verbieden. Op 4 juli 2020 werd PFOA eindelijk verboden voor consumentenproducten in de EU, met een norm van maximaal 0,025 mg/kg – in feite een totaalverbod.
Maar…
PFOA stapelt zich niet op in lichaamsvet zoals je zou verwachten, maar bindt zich aan bloedeiwitten, spieren en organen zoals de lever en nieren. Dit maakt het extra moeilijk om het lichaam ervan te ontdoen.
Waarom is PFOA zo gevaarlijk?
PFOA is een “forever chemical” – het breekt vrijwel niet af in het milieu en blijft decennialang in het menselijk lichaam. De halfwaardetijd in mensen is 3,8 jaar. Dit betekent dat als je vandaag PFOA binnenkrijgt, het 3,8 jaar duurt voordat de helft ervan uit je lichaam is. Na 7,6 jaar is 75% weg, na 11,4 jaar 87,5%. Het kan dus decennia duren voordat PFOA volledig uit je lichaam verdwenen is.
Het C8 Science Panel concludeerde in 2012 na zeven jaar onderzoek bij 70.000 Amerikanen dat er een waarschijnlijk verband bestaat tussen PFOA en zes ernstige aandoeningen: nierkanker, testis- of zaadbalkanker, schildklieraandoeningen, hoge cholesterolwaarden, hoge bloeddruk tijdens zwangerschap, en colitis ulcerosa (chronische darmontsteking). Maar daar stopt het niet. Ander onderzoek toonde ook leverschade aan door verhoogde ALAT-serumwaarden, verminderde vruchtbaarheid bij vrouwen, lager geboortegewicht van baby’s, en een enorm verhoogd risico op miskramen – een Deense studie vond maar liefst een 16 keer hoger risico bij hoge PFOA-niveaus. Ook zijn er verbanden gevonden met astma en immunotoxiciteit, waarbij het immuunsysteem verzwakt raakt.
De International Agency for Research on Cancer (IARC) classificeerde PFOA in 2017 als potentieel kankerverwekkend voor mensen (Groep 2A). De EU gaat nog verder en classificeert PFOA als zowel kankerverwekkend (carcinogeen) als reprotoxisch (schadelijk voor de voortplanting).
Giftige dampen bij verhitting
Bij normale temperaturen lijkt PTFE relatief onschuldig. Maar vanaf 260°C begint de kwaliteit van Teflon achteruit te gaan en komen er giftige dampen vrij, waaronder waterstoffluoride. Bij 327°C smelt PTFE volledig. Onderzoek door de Environmental Working Group toonde aan dat er bij verhitting maar liefst 15 soorten toxische gassen vrijkomen, waaronder het kankerverwekkende TFE en het giftige MFA. Voor vogels zijn deze dampen zelfs dodelijk. In 2013 meldde een Nederlandse vrouw dat haar siervogels stierven tijdens het koken met een Teflon-pan door de giftige dampen.
Een van de meest verontrustende eigenschappen van PFOA is dat het niet door de placenta wordt tegengehouden en direct in het bloed van de baby terechtkomt. Onderzoek door The Intercept toonde aan dat bij 1 op de 8 vrouwen die werkten in de Teflon-divisie van DuPont kinderen waren geboren met geboorteafwijkingen.
Is PFOA nu echt verboden?
Ja… en nee. In de EU is PFOA sinds 4 juli 2020 officieel verboden voor consumentenproducten. De norm is vastgesteld op maximaal 0,025 mg/kg – vrijwel nul. Dit geldt voor anti-aanbakpannen, voedselverpakkingen zoals bakpapier, textiel, cosmetica, en alle andere consumentenartikelen. Voor brandblusschuim geldt een geleidelijk verbod: vanaf 4 juli 2020 mag er niet meer mee geoefend of getest worden, vanaf 1 januari 2023 mag het alleen op locaties waar het schuim volledig kan worden opgevangen, en vanaf 4 juli 2025 geldt er een volledig verbod waarbij ook alle restvoorraden als gevaarlijk afval moeten worden vernietigd.
Maar hier komt de realiteit. PFOA wordt nog steeds grootschalig geproduceerd in China, India en andere Aziatische landen. Geïmporteerde producten kunnen dus nog PFOA bevatten. Belangrijker nog: het verbod betekent niet dat PFOA verdwijnt. Het zit nog steeds in de bodem van Dordrecht en Parkersburg, in het grondwater, in rivieren en oceanen, in vis en zeevogels, zelfs in ijsberen op de Noordpool, en in het bloed van vrijwel alle mensen op aarde. En omdat PFOA al sinds 2020 verboden is, is elke claim “PFOA-vrij” op nieuwe producten compleet betekenisloos. Het is letterlijk gewoon: “Wij volgen de wet.”
En dan is er nog de vervanger. Chemours en andere bedrijven gebruiken sinds 2012 GenX als vervanger van PFOA. Het probleem? GenX is chemisch vrijwel identiek aan PFOA, alleen korter en vertakt. Laboratoriumtests met ratten laten zien dat GenX dezelfde tumoren veroorzaakt als PFOA. De Amerikaanse EPA concludeerde dat de veiligheidslimiet voor GenX zelfs lager ligt dan voor PFOA. Het RIVM markeerde GenX in juni 2019 als Zeer Zorgwekkende Stof. PFOA vervangen door GenX betekent dus simpelweg het ene probleem vervangen door het andere.
Hoe voorkom je PFOA (en andere PFAS)?
Het belangrijkste advies is simpel maar cruciaal: koop geen producten met de claim “PFOA-vrij”, maar zoek naar producten die expliciet “PFAS-vrij” zijn. Er zijn veilige alternatieven beschikbaar. Gietijzeren pannen zonder coating zijn onverslaanbaar qua duurzaamheid en ontwikkelen na verloop van tijd hun eigen natuurlijke anti-aanbaklaag. Roestvrijstalen pannen zijn bijna onverwoestbaar en ideaal voor het aanbakken van vlees en groenten. Koperen pannen geleiden warmte extreem goed en worden door professionele koks gewaardeerd om hun precisie. Emaille is niets anders dan een glazuurlaag op gietijzer en combineert het beste van beide werelden. En keramische coatings zonder PFAS, zoals de Thermolon-technologie van keramische pannen, bieden moderne anti-aanbakeigenschappen zonder de gezondheidsrisico’s.
Maar wees ook alert op misleidende claims. “PFOA-vrij” betekent niets – PFOA is al verboden sinds 2020. “PFOS-vrij” betekent ook niets – PFOS is al verboden sinds 2008. “Geen C8” is gewoon een andere naam voor “geen PFOA”. Alleen de claims “PFAS-vrij” of “geen PTFE” geven echte zekerheid, al is het bij “geen PTFE” altijd goed om door te vragen. Producten met namen als Teflon, Silverstone, Fluon of Excire bevatten altijd PTFE.
PFOA zat niet alleen in pannen. Het werd ook massaal gebruikt in voedselverpakkingen zoals pizzadozen (vooral oude voorraden), popcornzakken voor de magnetron, bakpapier (niet alle merken), en fastfood-verpakkingen. Let op: sinds 2022 zijn er strengere regels ingegaan voor voedselverpakkingen in de EU. En wees extra alert bij geïmporteerde producten, vooral uit Azië, omdat PFOA daar nog steeds wordt geproduceerd.
De toekomst: komt er een totaalverbod op PFAS?
Ja, maar het duurt nog even. Nederland heeft samen met Denemarken, Duitsland, Noorwegen en Zweden in februari 2023 een voorstel ingediend voor een Europees totaalverbod op alle PFAS. Het dossier telt meer dan 3.000 pagina’s en behandelt alle 6.000 tot 10.000 PFAS-stoffen én alle toepassingen, met mogelijke uitzonderingen voor “essentiële” toepassingen. Het voorstel is in 2023 ingediend, de publieke consultatie, analyse en adviezen lopen van 2024 tot 2026, en de verwachting is dat het verbod in 2026 of 2027 ingaat – met overgangsperioden.
Wat gebeurt er tot die tijd?
Sinds juli 2024 zijn alle PFAS in Nederland aangemerkt als Zeer Zorgwekkende Stoffen (ZZS). Dit betekent strengere eisen voor vergunningverlening, toezicht en handhaving. Voor brandblusschuim geldt dat vanaf 23 oktober 2026 fluor-houdende schuimblussers niet meer verkocht mogen worden in de EU, en dat per 31 december 2030 alle fluor-houdende schuimblussers vervangen moeten zijn. Sommige landen gaan al verder: Denemarken verbood sinds 2020 PFAS in voedselverpakkingen van papier en karton, en Frankrijk voerde sinds 2025 een verbod in op PFAS in fastfood-verpakkingen.
De harde conclusie
PFOA is niet “zomaar” een chemische stof. Het is het symbool van een van de grootste corporate misdaden in de moderne geschiedenis – een verhaal waarin een bedrijf decennia lang wist dat een stof giftig was, maar het bewust verzweeg om de winst te beschermen. DuPont wist sinds 1961 dat PFOA schadelijk was, verzweeg onderzoeken naar geboorteafwijkingen, loosde jarenlang PFOA in rivieren, en verontreinigde het drinkwater van 70.000 mensen rond Parkersburg. Ook in Dordrecht vond jarenlange vervuiling plaats. Werknemers hadden 200 tot 800 keer hogere PFOA-niveaus in hun bloed dan de normale bevolking, en PFOA is gekoppeld aan zes ernstige aandoeningen, waaronder nierkanker en zaadbalkanker. En toen het verbod eindelijk kwam in 2020, vervingen ze PFOA door GenX – dat even gevaarlijk blijkt te zijn.
De les is helder. “PFOA-vrij” betekent niets – het is al verboden sinds 2020. Alleen “PFAS-vrij” betekent iets. PFOA zit nog steeds overal in het milieu en verdwijnt niet vanzelf. Het zit in het bloed van vrijwel iedereen op deze planeet. De oplossing? Koop PFAS-vrije pannen zoals gietijzer, roestvrijstaal, koper, emaille of echte keramische coatings. Let niet op “PFOA-vrij” claims – dat is pure marketing. Steun het Europese PFAS-verbod en geef feedback aan fabrikanten die nog steeds misleiden met “PFOA-vrij” claims.
Want elke keer dat een fabrikant claimt dat een product “PFOA-vrij” is, bedriegt hij je. Hij suggereert dat zijn product veilig is. Maar wat hij écht zegt is alleen: “Wij volgen de wet sinds 2020.” En dat is niet genoeg.
Voor meer informatie kun je lezen over wat PFAS precies is, de misleidende marketing rondom PFAS-vrij, of de recente ontdekking van PFAS-vervuiling in hobby-eieren.
